Roden 715 Opel Blitz Maultier (Sd.Kfz.3) model ciężarówki na gąsienicach 1/72

Kalkomanie:

Opel Maultier (Sd.Kfz.3) from the unknown unit, Western Front, 1944.
Opel Maultier (Sd.Kfz.3) from the 286 Sturmgeschutzbrigade, Eastern Front, 1943.
Opel Maultier (Sd.Kfz.3) from the unknown unit, Eastern Front, 1945. 

Jesienią 1941 roku, po przybyciu na front wschodni, armia niemiecka stanęła przed problemem, którego nikt nie wziął należycie pod uwagę podczas planowania operacji Barbarossa - brakiem normalnych, utwardzonych dróg w Rosji. Machina wojenna Wehrmachtu bez problemu pokonała niemal całą Europę w bardzo krótkim czasie, ale już przed 1942 rokiem na bezkresnych przestrzeniach Związku Radzieckiego ogromna ilość transportu kołowego armii niemieckich zaczęła się chwiać. Różne typy trzytonowych pojazdów, stanowiących trzon dywizji zmotoryzowanych, były beznadziejnie zagrożone przez bezkresny rosyjski brud; ale w tym okresie maszyny półgąsienicowe (Sd.Kfz.10, Sd.Kfz.250, Sd.Kfz.251), choć również miały problemy, jednak pokonały tę „nieprzewidzianą" przeszkodę.

Wiosną 1942 roku, gdy stało się jasne, że wojna zadomowiła się na dobre i problem powróci z nową siłą, postanowiono zbudować specjalne, półgąsienicowe wersje standardowych modeli ciężarówek. Za podstawę przyjęto konstrukcję wspornika zawieszenia używanego w brytyjskim samochodzie pancernym Universal (projekt znany jako Carden Lloyd), ale firma Opel opracowała własny wspornik zawieszenia, prostszy i bardziej zaawansowany technologicznie. Niemniej jednak wybrano jednolitą, standardową konstrukcję, wspornik zawieszenia Forda, który był niemal kopią Carden Lloyd. Ciężarówka z gąsienicami zamiast tylnej pary kół otrzymała nazwę „Maultier" („osioł"). Oficjalna nazwa Opel Blitz Opel 3.6-36S/SSM Gleisketten-Lastkraftwagen nie weszła do powszechnego użytku, a półgąsienice na zawsze pozostały „Maultier". W porównaniu z maszynami Forda Maultiera, Ople były produkowane wolniej, ale nie wpłynęło to na ogólną liczbę ukończonych maszyn (łącznie dostarczono 4000 sztuk). Standardowego, trzytonowego Opla Blitza można było przerobić na Maultiera nawet w warunkach polowych: wspornik zawieszenia półgąsienicowego można było zamontować w miejsce tylnego mostu, a wał napędowy został skrócony.
Opel Maultier był powszechnie używany na wszystkich teatrach działań wojennych na froncie wschodnim, ale w 1944 roku, gdy armie niemieckie zostały wyparte z granic ZSRR, ich rola znacznie zmalała - na terenach Europy w latach wojny panowały na ogół dobre warunki drogowe. Liczba Opel Maultierów znacznie spadła - nie budowano nowych maszyn, a podczas napraw wiele Maultierów przerabiano z powrotem na konwencjonalne pojazdy kołowe. Wiadomo jednak, że niektóre Maultiery były wykorzystywane do konkretnych zadań w ostatnich miesiącach działań wojennych; na przykład niewielka liczba Opel Maultierów była wykorzystywana w ośrodku Wernera von Brauna w Peenemünde.