Roden 353 Short S.25 Sunderland Mk.III / Mk.V 1:144

Roden 353 Short S.25 Sunderland Mk.III / Mk.V 1:144

-

Plastikowy model do sklejenia i pomalowania

Skala 1:144

Zestaw nie zawiera farb i kleju

Firma Short Brothers była jednym z największych projektantów i producentów wielosilnikowych łodzi latających. W latach 30. XX wieku, gdy całkowicie metalowe jednopłaty zaczęły zastępować dwupłaty, Short Brothers zaprojektowała serię cywilnych czterosilnikowych łodzi latających - modele S.23, S.30 i S.33, znane jako „Klasa C" lub „Klasa Empire". Niektóre z nich były wyposażone w sprzęt wojskowy i używane w walce.
Doświadczenie zdobyte podczas produkcji i eksploatacji tych łodzi stało się podstawą do opracowania łodzi latającej dalekiego zasięgu do patroli morskich i misji zwalczania okrętów podwodnych. Prototyp oblatano 16 października 1937 roku jako Sunderland Mk.I. W trakcie eksploatacji samolot był udoskonalany. Kolejna wersja Sunderland Mk.II otrzymała górną wieżę i mocniejsze silniki Pegasus Mk.XVIII. Niektóre z nich zostały eksperymentalnie wyposażone w radary ASV Mk.II. Sunderland Mk.III/IIIA otrzymał zmodernizowany kadłub (z przeprojektowanym stopniem) i radar ASV Mk.III w łezkowatych osłonach pod skrzydłami. Późniejsze wersje miały cztery stałe karabiny maszynowe w nosie, służące do zwalczania załóg dział przeciwlotniczych na okrętach podwodnych. Zbudowano łącznie 456 egzemplarzy.
Ostateczna wersja Sunderlanda, Mk.V, była napędzana amerykańskimi silnikami P&W R-1830-90B. Uzbrojenie było podobne do Mark III, ale Mark V został wyposażony w nowy, centymetrowy radar ASV Mark VIC, który został również zainstalowany w niektórych z ostatnich produkowanych egzemplarzy Mark III. Produkcja trwała do czerwca 1946 roku (155 sztuk). Nowe silniki zapewniały lepsze osiągi bez rzeczywistej utraty zasięgu - Sunderland mógł utrzymać się w powietrzu, nawet jeśli dwa silniki na jednym skrzydle uległy awarii, podczas gdy standardowy Mark III stale tracił wysokość.

Sunderland wszedł do służby w 1938 roku. Podczas wojny samoloty te operowały nad Atlantykiem, Oceanem Indyjskim i Spokojnym - od Arktyki po tropiki. Niemieccy piloci nadali mu przydomek „Latający Jeżozwierz" ze względu na potężne uzbrojenie obronne.
Sunderland odegrał kluczową rolę w bitwie o Atlantyk, niszcząc około 28 niemieckich okrętów podwodnych i pomagając zatopić siedem kolejnych, co przyniosło mu przydomek „Zabójca U-Bootów". Krótki Sunderland Mk.III (kod 3G) o numerze rejestracyjnym DD859, dowodzony przez porucznika Alberta Bishopa, zatopił niemiecki okręt podwodny typu XIV U-489, znany jako „Milchkuh" (mleczna krowa), 4 sierpnia 1943 roku.
Po II wojnie światowej Krótki Sunderland odegrał wyjątkową i kluczową rolę w berlińskim mostku powietrznym, transportując niezbędne materiały do ​​miasta.
Sunderland brał również udział w walkach podczas wojny koreańskiej i operacji w Malezji. Ostatnie samoloty Królewskich Nowozelandzkich Sił Powietrznych zostały wycofane ze służby dopiero w 1967 roku.
Sunderland był również wykorzystywany w lotnictwie cywilnym. Pod koniec 1942 roku British Overseas Airways Corporation (BOAC) zakupiła sześć Sunderlandów Mark III i przystosowała je do transportu poczty do Nigerii i Indii, oferując prymitywne wyposażenie dla siedmiu pasażerów. BOAC otrzymała kolejne egzemplarze Mark III i stopniowo rozwijała lepsze wyposażenie dla 24 pasażerów, w tym miejsca do spania dla 16. Ta przebudowa otrzymała nazwę Hythe; do końca wojny BOAC posiadała 29 Hythe'ów. Kolejną cywilną przeróbką Sunderlanda był powojenny Sandringham. Cywilne wersje samolotu były wykorzystywane do transportu pasażerów do 1974 roku.